Harremanetan jarri

Online zerbitzuetarako sarbidea

Euskera

Gizarte-laneko arreta-eredua

FREMAPeko gizarte-langilearen esku hartzeak metodologia batean oinarritutako arreta eredu bati erantzuten dio, eta metodologia horrek aukera ematen du gizarte beharrak baloratzeko, esku hartzeko helburuak ezartzeko eta langileari eta haren familiari etengabe laguntzeko.

Kasua detektatzea eta lortzea

Fase honetan, esku-hartze soziala eskatzen duten kalteberatasun-egoerak identifikatu behar dira, honako hauetatik eratorriak:

  • Osasun-eremutik bideratzea.
  • Erizaintzako, psikologiako edo fisioterapiako deribazioa.
  • Prestazioen arlotik bideratzea.
  • Gizarte-langileak zuzenean detektatzea besteren ospitaleetako solairuetako bisitetan, kontsultetan edo bisitetan
  • Langilearen edo familiaren eskaera zuzena.
  • Enpresaren abisua lan-egoera konplexu baten aurrean.

Xedea: Esku-hartzea eskatzen duten behar sozial, ekonomiko, familiar edo emozionalak dauden baieztatzea.

Baloraziotik abiatuta, gizarte-langileak honako hauek definitzen ditu:

Lehentasunezko beharrak

  • Emozionalak:
  • sozialak;
  • ekonomikoak;
  • lan-arlokoak.

Epe labur eta ertainean esku hartzeko helburuak.

Aktibatuko diren barne eta kanpo baliabideak.

Jarduera zehatzak

Dokumentuen kudeaketa, laguntza teknikoak, bitartekaritza, prestazio-orientazioa, altaren prestaketa, familia-laguntzako neurriak, etab.

Plana malgua da, langilearen bilakaera klinikora eta sozialera egokitu daitekeelako. 

FREMAPen gizarte-laguntzako fase nagusia da. Barne hartzen ditu:

Laguntasun emozionala eta eustea

Une kritikoetan, ospitaleratzeetan, laneko ziurgabetasunean edo ondorio larrietan laguntzea.

Baliabideen orientazioa eta kudeaketa

Prestazioak lortzea: IT, IP, LES, mendekotasuna, desgaitasuna, laguntza teknikoak, zerbitzu publikoak, Prestazio Berezien Batzordea, etab.

Familiarekiko esku-hartzea

  • Zainketen antolaketa.
  • Lesioak izan ondoren etxera egokitzeko prestakuntza.
  • Familia-gainkargako egoeretan laguntzea.

Diziplinarteko koordinazioa

Bilerak, interkontsultak eta komunikazio iraunkorra hauekin:

  • Laguntza- eta ospitale-medikuntza.
  • Erizaintza.
  • Errehabilitazioa.
  • Psikologia.
  • Prestazio ekonomikoak.

  • Helburuak berrikustea.
  • Behar berriak hautematea.
  • Interbentzioak bilakaera klinikora egokitzea.
  • Egoera-txostenak laguntza-taldearentzat edo enpresentzat.
  • Sortzen ari diren egoeren kudeaketa (arazo ekonomikoak, familiakoak edo lanekoak).

Fase hori funtsezkoa da iraupen luzeko kasuetan, ondorio larrietan edo zaurgarritasun sozialean.

Laguntza-prozesuan alta eman edo aldaketa garrantzitsu bat egin aurretik, gizarte-langileak honako hau bermatzen du:

1

Langileak etxean beharrezko laguntzak dituela.

2

Laguntza tekniko egokiak dituela.

3

Familia informatuta eta trebatuta dagoela.

4

Egiteke zeuden izapideak kudeatu direla (mendekotasuna, desgaitasuna, ikertzaile nagusia...).

5

Alta ematea edo lanera itzultzea zailtzen duen gizarte-oztoporik ez egotea.

6

Laguntza-prozesuan alta eman edo aldaketa garrantzitsu bat egin aurretik, gizarte-langileak honako hau bermatzen du:

Esku-hartzea honela amaitzen da:

  • Esku hartzeko planaren helburuak lortu dira.
  • Behar sozialak konpondu edo eratorri dira.
  • Langileari laguntzaren edo administrazioko alta ematen zaio.

Gizarte-langileak zera erregistratzen du:

  • Laguntza-oharrak.
  • Azken balorazioa.
  • Txosten sozialak, beharrezkoak badira.

Interbentzioa beste fase baterako berraktiba daiteke, baldin eta alta eman ondoren:

  • gizarte-behar berri bat agertzen da;
  • egokitze-arazo bat sortzen da;
  • zailtasun bat sortzen da enpresarekin;
  • edo langileak prestazio-prozesu berri bati ekiten dio.